[ سوره الأعراف ‹ 7 › : آيات 94 تا 95 ] وَ ما أَرْسَلْنا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَبِيٍّ إِلَّا أَخَذْنا أَهْلَها بِالْبَأْساءِ وَالضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ ‹ 94 › ثُمَّ بَدَّلْنا مَكانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى عَفَوْا وَقالُوا قَدْ مَسَّ آباءَنَا الضَّرَّاءُ وَالسَّرَّاءُ فَأَخَذْناهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لا يَشْعُرُونَ ‹ 95 › ترجمه : 94 - ما در هيچ شهر و آبادى پيامبرى نفرستاديم مگر اينكه اهل آن را به ناراحتيها و خسارتها گرفتار ساختيم شايد ( به خود آيند و به سوى خدا ) بازگردند . 95 - سپس ( هنگامى كه اين هشدارها در آنها اثر نگذاشت ) نيكى ( و فراوانى نعمت و رفاه ) به جاى بدى ( و ناراحتى و گرفتارى ) قرار داديم آن چنان كه فزونى گرفتند ( و همه گونه نعمت و بركت يافتند و مغرور شدند ) و گفتند ( تنها ما نبوديم كه گرفتار اين مشكلات شديم ) به پدران ما نيز ناراحتيهاى جسمى و مالى رسيد چون چنين شد آنها را ناگهان به اعمالشان گرفتيم ( و مجازات كرديم ) . تفسير : اگر هشدارها موثر نيفتد اين آيات كه بعد از ذكر سرگذشت جمعى از پيامبران بزرگ مانند نوح و هود و صالح و لوط و شعيب ، و پيش از پرداختن به سرگذشت موسى بن عمران آمده ، اشاره به چند اصل كلى است كه در همه ماجراها حكومت مىكند ، اصولى كه اگر در آن بينديشيم پرده از روى حقايقى پر ارزش كه تماس با زندگى همه ما دارد برخواهد داشت . نخست مىگويد : « ما در هيچ شهر و آبادى ، پيامبرى نفرستاديم مگر